100 jaar en nog steeds nieuwsgierig naar het leven

Al twintig jaar woont Marietje in een aanleunwoning op het terrein van de Eeshof in Tubbergen. Ze ontvangt dagelijks zorg van de wijkzorg van Maartje en heeft nauw contact met de wijkverpleging. De zorgverleners kent ze bij naam, net als hun verhalen. “Ik weet precies wie wanneer op vakantie is geweest”, zegt ze lachend. “Ik vind het belangrijk om oog voor mensen te hebben. En het zijn zulke schattebouten hier.”

Nog altijd zelfstandig

Marietje woont nog altijd zelfstandig en is vastbesloten dat zo lang mogelijk te blijven doen. Bij mooi weer maakt ze graag een rondje buiten met haar rollator, bij minder weer loopt ze haar rondjes in huis. “Bewegen is één van de geheimen om 100 te worden”, zegt ze stellig. Ze kookt nog graag zelf, doet af en toe een boodschap en eet het liefst een vertrouwde maaltijd. “’s Middags aardappels, groente en vlees. Met vla na. Best ouderwets hè?”, lacht ze. Na de lunch ontspant ze in haar stoel, maakt een puzzel of kijkt wat televisie. Slapen overdag doet ze niet. “Dat is voor oude mensen”, grapt ze.

Een tweede moeder

Haar neven en nichten spelen een grote rol in haar leven. Ze komen wekelijks langs en staan altijd voor haar klaar. “Ik hoef de telefoon maar te pakken en ze zijn er”, vertelt Marietje dankbaar. “Ik ben eigenlijk een heel gelukkig mens.” Voor haar familie is Marietje – of tante Rie, zoals ze haar noemen – meer dan een tante. Neef Ronald verwoordt het treffend: “Ze is een tweede moeder voor ons. Daarom komen we zo graag.” Ook nicht Louise helpt met liefde. “Ze is altijd zo zorgzaam. Ze is gek met ons én met de zorg.”

Nuchter blijven

Die betrokkenheid blijft ook in de zorg niet onopgemerkt. Marjon Groener, wijkverpleegkundige bij Maartje Tubbergen, bewondert haar houding: “Haar doorzettingsvermogen en haar oprechte belangstelling voor anderen blijven bijzonder.” Zelf blijft Marietje nuchter onder alle aandacht. Ze hoopt nog een tijd zelfstandig te kunnen blijven wonen. “Maar”, zegt ze met een knipoog, “ik hoef niet per se de oudste van Tubbergen te worden hoor.”